ผลงานที่โดดเด่น

แบก รถ เที่ยว EP.23 ดอยนางเมาะ อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ การเดินเขาครั้งนี้ มันอาจไม่ได้เปลี่ยนชีวิตเราทั้งหมดหรอก แต่เหมือนมันทำให้หัวใจเราแข็งแรงขึ้นจริง ๆ แล้วก็ทำให้รู้ว่า…บางทีความสุขมันเกิดจากการยอมเหนื่อยนี่แหละ เหนื่อยเพื่อไปเจอภาพสวย ๆ ที่เป็นของเราเอง ในแบบที่เราอยากเห็น เดินขึ้นมาก็หอบแหละ แต่พอถึงข้างบนแล้วมองวิวออกไปไกล ๆ มันรู้สึกเลยว่า “เออ…คุ้มว่ะ” บางทีแค่ออกมาเดินแบบนี้ครั้งนึง ก็ทำให้ใจสงบขึ้นเยอะ แล้วก็ได้รู้ด้วยว่าตัวเอง…ยังไหวอยู่นะ . แบก รถ เที่ยว . ------------------------------------- ติดตามผลงานที่ Facebook : แบก รถ เที่ยว Youtube : แบก รถ เที่ยว IG : _____tar____ . . . ติดต่องาน เพจ : แบก รถ เที่ยว FB : Anucha Chumphoosaeng IG : _____tar____ Tel. 098-6659655 #แบกรถเที่ยว #ผาม้าพยศ #เชียงใหม่ #บันทึกการเดินทาง #นักเดินทางอิสระ #เดินทางให้ใจได้พัก #แม่ออน #เชียงใหม่ #ไดอารี่การเดินทาง #บันทึกของนักเดินทาง #ชีวิตบนถนนเล็กๆ

ไดอารี่เล่มที่ 22 ผาม้าพยศ อำเภอแม่ออน จังหวัดเที่ยวเชียงใหม่ เช้าวันนั้น แสงแดดยังไม่แรงเกินไป นาฬิกาเกือบชี้เลขเก้า ตอนที่ผมกับเพื่อนคนหนึ่งสวมหมวกกันน็อก สตาร์ทมอเตอร์ไซค์คู่ใจแล้วมุ่งหน้าออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ปลายทางคือ “ผาม้าพยศ” หน้าผาชื่อเท่ที่อยู่ในอำเภอแม่ออน เราไม่ได้รีบมากนัก แค่อยากปล่อยให้การเดินทางค่อย ๆ พาใจหลุดออกจากความวุ่นวายของตัวเมือง ถนนเส้นแม่ออนทอดยาวไปเรื่อย ๆ ผ่านทุ่งนาและหมู่บ้านเล็ก ๆ ลมเช้าพัดแรงพอจะปลุกให้ผมตาสว่าง ไม่นานเราก็มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเล็ก ๆ ริมทางชื่อร้าน “ก๋วยเตี๋ยวเรือ บันลือ” น้องหมาออกมาคอยต้อนรับตั้งแต่ยังไม่ทันจอดรถ ป้าเจ้าของร้านยิ้มทักทายอบอุ่นเหมือนคนรู้จักกันมานาน ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกของป้าอร่อยกว่าที่คาด เส้นเหนียวนุ่ม น้ำซุปหอมกระเทียมเจียว คุณป้ายินดีนำเสนอคือสูตรเด็ดพริกเผาทำเอง กลิ่นและรสชาติไม่เหมือนร้านอื่น ชวนให้อยากกลับไปเต็มอีกคนล่ะถ้วย รสชาติยังติดลิ้นผมกับเพื่อนนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลังมื้อเช้าที่อิ่มทั้งท้องและใจ เราเดินทางต่อ เส้นทางเริ่มคดเคี้ยวขึ้นตามแนวเขา ลมเย็น ๆ พัดผ่านหน้าเหมือนจะบอกว่า “ใกล้ถึงแล้ว” จุดหมายแรกของเราคือ ถ้ำแม่ออน ภายนอกอาจดูเหมือนแค่ช่องหิน แต่เมื่อเดินลึกเข้าไป กลับพบโลกอีกใบที่เต็มไปด้วยเสาหินงอกหินย้อย เรียงรายเหมือนสถาปัตยกรรมที่ธรรมชาติบรรจงสร้าง เสียงน้ำหยดดัง “ติ๋ง…ติ๋ง…” ก้องอยู่ในความเงียบ เหมือนนาฬิกาของป่า ออกจากถ้ำแม่ออน เรามุ่งหน้าไปต่อยัง ถ้ำเวียงฟ้า ถ้ำนี้เล็กกว่าแต่มีเสน่ห์แปลกตา แสงลอดจากช่องหินทำให้ภายในดูเหมือนห้องโถงของวัดเก่า เราใช้เวลานั่งพักอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่คิด — ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะมันสงบจนไม่อยากลุก จากนั้นปลายทางสุดท้ายของวันคือ ผาม้าพยศ ทางเดินช่วงสุดท้ายเป็นลูกรัง ผ่านป่าทึบและเนินหิน จนกระทั่งหน้าผาหินปูนสีเทาอมขาวปรากฏตรงหน้า สูงใหญ่ ดุดัน และงดงามในเวลาเดียวกัน รูปร่างของมันเหมือนหัวม้าที่กำลังแหงนฟ้า ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ “ม้าพยศ” เสียงหัวเราะของนักปีนผากลุ่มหนึ่งดังมาจากเบื้องบน บางคนกำลังค่อย ๆ ขึ้น บางคนเพิ่งลงมาพร้อมรอยยิ้ม เรายืนมองอยู่นาน เหงื่อของพวกเขากระทบกับแสงแดดกลายเป็นประกายระยิบ ในแวบนั้นผมเข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงชอบปีนผาไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะธรรมชาติ…แต่เพราะอยากเอาชนะตัวเอง บางครั้ง การออกเดินทางไม่ได้ทำให้เราหนีจากอะไร แต่มันพาเรา “กลับมาเจอ” ตัวเองในมุมที่ลืมไปนาน เหมือนม้าที่เคยพยศในใจ…ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะต้องพิสูจน์อะไร แต่เพราะมันอยากวิ่งด้วยหัวใจที่เป็นอิสระจริง ๆ . แบก รถ เที่ยว . ------------------------------------- ติดตามผลงานที่ Facebook : แบก รถ เที่ยว Youtube : แบก รถ เที่ยว IG : _____tar____ . . . ติดต่องาน เพจ : แบก รถ เที่ยว FB : Anucha Chumphoosaeng IG : _____tar____ Tel. 098-6659655 #แบกรถเที่ยว #ผาม้าพยศ #เชียงใหม่ #บันทึกการเดินทาง #นักเดินทางอิสระ #เดินทางให้ใจได้พัก #แม่ออน #เชียงใหม่ #ไดอารี่การเดินทาง #บันทึกของนักเดินทาง #ชีวิตบนถนนเล็กๆ

ไดอารี่เล่มที่ 21 พิชิตยอดดอยขุนตาล "ทุกก้าวที่แบกความเหนื่อยขึ้นเขา คือการปลดภาระในใจลงสู่พื้นดิน" ผมตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อมีตารางแผนการเดินทางไปออกเดินทางสู่ธรรมชาติ ตี 5 ของคืนวันอาทิตย์ ออกเดินทางจากหอพักเข้าสู่สถานีรถไฟเชียงใหม่ คงเป็นเพราะวันหยุดเหล่าฝูงชนมากหน้าหลายตาแห่กันออกเดินทางไปต่างที่เหมือนกันกับพวกเรา ค่าตั๋วรถไฟจาก สถานีเชียงใหม่-สถานีขุนตาล เพียงแค่คนล่ะ 15 บาทเท่านั้น ทำเอาผมกับเพื่อนยืนอึ้งไปชั่วขณะ คาดไม่ถึงว่าราคามันจะถูกขนาดนี้ ช่วงเช้าเวลา 6 โมง ก่อนออกเดินทาง เราได้เติมสะเบียงไปเต็มกระเป๋า เจอคุณยายขายมันเผาอยู่ตรงข้ามทางเข้าสถานี รอยยิ้ม ความใจดีและน้ำเสียงเหมือนยายคุยกับหลานให้ผมลืมหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเพื่อถ่ายทอดรอยยิ้มนั้นให้ทุกคนได้ดู รถไฟค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากชานชาลา เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นเพื่อบอกกับเราว่าการเดินทางครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง เสียงล้อรถไฟกระทบรางถ้าเราลองหลับตาฟังมันดีๆ มันเหมือนเสียงของชีพจรที่คอยเต้นไม่มีวันหยุดพักถึงแม้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม ระหว่างทางท้องฟ้ามื้อครึ้มมีหมอกอยู่รอบ ๆ ภูเขาทั้งน้อยและใหญ่สลับกัน ทำให้บรรยากาศของการเดินทางครั้งนี้ดูพิเศษมากขึ้นไปอีก ใช้เวลาไม่นานสำหรับการนั่งรถไฟดูวิวภูเขา เราก็มาถึงสถานีขุนตาล ผู้คนมากหน้าหลายตาเยอะกว่าที่ผมคิดไว้ บรรยากาศที่สถานีขุนตาลเย็นสบาย โอบล้อมไปด้วยหุมเขาที่เปื้อนไปด้วยหมอกสีขาวฟูนุ่ม ทำให้อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ เรานั่งชมบรรยากาศสักพักก็ออกเดินเท้าต่อขึ้นไปอุทยายดอยขุนตาล ระยะทางจากสถานีขึ้นไปยังดอยขุนตานอนู่ที่ 1,200 เมตร เส้นทางเรียบสลับกับขึ้นเขาเหมือนกับการวอมร่างกายก่อนเข้าอุทยานจริงๆ 14 กิโลเมตร หรือราว 6 ชั่วโมงที่เราต้องเดิน ทุกก้าวที่ย่างไปบนดินชื้น ทุกเสียงใบไม้ที่ไหว ทุกกลิ่นดินหลังฝนตก เตือนให้เรารู้ว่า “ปัจจุบัน” มีชีวิตชีวาแค่ไหน การเดินป่าคือการฝึกสมาธิโดยไม่ต้องนั่งหลับตา การเดินป่า ไม่ใช่เพียงการก้าวเท้าเข้าสู่ความเงียบของธรรมชาติ แต่คือการก้าวลึกเข้าไปในใจของเราเอง ความเหนื่อย ความหิว ความหนาว ล้วนเปลือยให้เราเห็นตัวตนจริงๆ โดยไม่ต้องเสแสร้ง มื่อเส้นทางเริ่มยากขึ้นความเหนื่อยและหิวเริ่มที่จะสะสมเข้ามาในร่างกายเรื่อย ๆ จนต้องทำให้เราหยุดพักเป็นระยะ ๆ แล้วหาอะไรรองท้องไปก่อน ผลไม้ที่เราพบเห็นกันตามแผงขายหรือตามรถพ่วงข้าง บางชนิดก็มีจุดเริ่มต้นจากในป่า แต่เพียงแค่หน้าตามันต่างกันจึกทำให้เราแปลกตา เราเดินไปเรื่อย ๆ ขึ้นเขาเกือบ 7 กิโลเมตร เมื่อไหร่เราผ่านจุดนี้ไปได้เราจะได้เจอตัวเองชัดที่สุด ทั้งด้านที่อ่อนแอและแข็งแรง การเดินป่าคือห้องเรียนที่ไม่มีตำรา แต่เต็มไปด้วยบทเรียนที่เราต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง การเดินป่าจะจึงคล้ายคลึงกับการเดินทางภายในใจมากกว่า เพราะการก้าวเท้าเข้าไปในป่า ไม่ได้เป็นเพียงการเคลื่อนไปตามเส้นทาง แต่เป็นการพาตัวเองออกจากความวุ่นวาย เพื่อกลับมาเจอความเงียบ และฟังเสียงจริงๆ ของตัวเอง ถึงยอดเขาเวลา 12:40น. บรรยากาศเต็มไปด้วยหมอกขาวเต็มท้องฟ้า บรรยากาศเย็นสบายล้างความเหนื่อยออกไปจนหมดสิ้น วิวทิวทัศกว้างยาวไกลสุดลูกหูลูกตาทำให้ผมหลุดจิตนาการไปว่าผมกำลังบินออกไปยังปลายสุดเส้นขอบฟ้า ออกมาขยับร่างกายและเจอวิวแบบนี้เข้าไปทำให้เราหลงอยู่ในห่วงความทรงจำเมื่อ 5 ปีก่อนที่เคยมาเดินป่ากับเพื่อนที่ไม่รู้จักภาพบรรยากาศวันนั้นวิ่งไหล่เข้ามาให้หัวตอกย้ำอดีตและความทรงจำดีๆในวันนั้นให้ฉายในดวงตาอีกครั้งว่าตอนนั้นเรามีความสึขแค่ไหน วันนี้ก็เหมือนกัน เรามีความสุขแบบวันนั้นหรือเปล่า ป่าสอนให้เราเข้าใจความไม่จีรัง ว่าทุกต้นไม้ ใบหญ้า และแม่น้ำต่างเปลี่ยนไปตามเวลา และยังสอนให้เรารู้ว่า เราไม่ได้เดินเพื่อพิชิตยอดเขา แต่เพื่อพิชิตใจที่ว้าวุ่นของเราเอง สุดท้าย เมื่อเดินจนถึงจุดหมาย เราจะพบว่า “เป้าหมายแท้จริงไม่ใช่ยอดเขา แต่คือความเงียบที่เราพบระหว่างทาง” ------------------------------------- ติดตามผลงานที่ Facebook : แบก รถ เที่ยว Youtube : แบก รถ เที่ยว IG : _____tar____ . . . . ติดต่องาน เพจ : แบก รถ เที่ยว FB : Anucha Chumphoosaeng IG : _____tar____ Tel. 098-6659655 #แบกรถเที่ยว #เส้นทางรถไฟสายโรแมนติก #ยอดขุนตาล #เที่ยวลำปางลำพูน #ดอยขุนตาล #เส้นทางสายหมอก #ขุนเขาและลมหนาว #PhilosophyOfJourney #HikingVibes #วิถีการเดินทาง #ตามหาตัวตน #เส้นทางแห่งขุนตาล

แบก รถ เที่ยว EP.17 ภูกระดึง หวนกลับมา เป็นอีกครั้งกับการไปเที่ยวที่มีแค่ตัวเรา... ใช่ครับ ไม่มีนักท่องเที่ยวอื่น มีแค่พวกเรา 3 คน กับอีก 7 หน้าผาที่เราต้องพิชิตให้ได้ ออกเดินจากจุดพักเวลาแปดโมงเช้า แม่ค้าขายอาหารที่จุดพักต่างพากันเป็นห่วงเพราะว่าทั้งภูเขามีแค่เราที่เป็นนักท่องเที่ยวแบบเดินป่า จุดหมายแรกที่ไปเลยก็คือน้ำตกถ้ำใหญ่บรรยากาศดี ๆ กับน้ำเย็น ๆ ที่น่าเอาตัวไปแช่ แม่ค้าและเจ้าหน้าที่เตือนเรื่องตัวทากดูดเลือดกันอย่างไม่ขาดปากทุกคนเพราะช่วงหน้าฝนมันตัวทากดูดเลือดเยอะมากพวกมันชอบออกมาตรงที่ชื้น ๆ ออกมาเกาะดูดเลือดคนและสัตว์อื่น ๆ ที่มันเกาะได้ และแล้วขาของผมที่แช่น้ำเย็น ๆ เย็นสบายจนไม่นึกถึงคำเตือนนั้นก็โดนตัวทากกัดเข้าไปตัวที่นิ้วเท้า ตัวทางกัดไม่ปล่อยจนกว่ามันจะอิ่ม พอดึงออกมาแล้วเลือดครึ่งตัวของผมก็ย้ายไปอยู่ท้องทากตัวนั้นเรียบร้อยแล้ว... นั่งพักที่สระอโนดาดแล้วเดินทางต่อไปอีกเกือบ 5 กิโลเมตรเพื่อไปผาหล่มสัก ระหว่างทางน้ำที่แบกมาด้วยก็เริ่มหายไปทีละครึ่งขวด จะเหลือเพียงไม่กี่หยดพอประทังชีวิตให้มีแรงที่จะลากตัวที่เหนื่อยล้าไปถึงปลายทางผาหล่มสักให้ได้โดยเร็วที่สุด คำที่เขาว่า เดิน 3 ก้าว พัก 30 นาที ก็ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว.... ผาหล่มสักและผืนป่า แม่ค้าที่ร้านเย็นตาโฟโอปอบอกว่า " ช่วงนี้แหละจะเป็นช่วงที่เงียบสงบที่สุดในรอบปี เป็นช่วงการปิดป่าให้ธรรมชาติฟื้นฟู ไร้ผู้คน ไร้นักท่องเที่ยว ช้างป่าและสัตว์ป่าอื่น ๆ จะทยอยออกมาเล่นน้ำฝน ออกมาเดินเล่นบนถนนได้ทุกเวลา ถ้าโชคนี้ตอนเดินกลับอาจจะได้เห็นโขลงช้างป่าออกมาหากินก็ได้... " " พวกเราคงไม่โชค์ดีขนาดนั้นมั้ง... " ผมคิดในใจ ... ระหว่างเดินทางกลับก็มีเจ้าหน้าที่ขับรถมาตามหา เพราะความเป็นห่วงกลัวเดินไม่ไหว ระหว่างทางก็เจออึช้างที่ยังใหม่ ๆ และเราก็แอบหวั่นอยู่ในใจ ถ้าเกิดสิ่งที่แม่ค้าพูดเป็นเรื่องจริงเราจะหนีทันไหมเนี่ย รอยเท้าช้างที่เท่าจานข้าวคงบ่งบอกขนาดของเจ้าของรอยเท้านั้นได้เป็นอย่างดี ผมหวังว่าจะไม่เจอพวกมันในเร็ว ๆ นี้ ถึงที่พัก 3 ทุ่มเกือบครึ่ง พวกเราถูกต้อนรับกลับแคมป์ที่พักด้วยฝูงกวางฝูงนึง เป็นฝูงประจำที่พักแรงของภูกระดึงเลยก็ว่าได้ ( ง่าย ๆ ก็คือเจ้าถิ่นแหละ ) กวางที่นี้เป็นมิตรกับผู้คนและยังสามารถให้อาหารกับกวางได้โดยแค่เรายื่นขนมปังไปแล้วพูดกับน้องกวางว่า " ขอบคุณก่อน " แล้วน้องกวางก็จะทำท่างทางขอบคุณกลับ เป็นการแสดงพฤติกรรมที่ทำให้เรารู้ว่ากวางฝูงนี้คงอยู่นี้มานานจนสามารถแสดงพฤติกรรมแบบนี้เพื่อขออาหารคนได้... ------------------------------------- ติดตามผลงานที่ Facebook : แบก รถ เที่ยว Youtube : แบก รถ เที่ยว IG : _____tar____ . . . . ติดต่องาน เพจ : แบก รถ เที่ยว FB : Anucha Chumphoosaeng IG : _____tar____ Tel. 098-6659655 #ภูกระดึง #เลย #เที่ยวภูกระดึง

แบก รถ เที่ยว EP.16 ภูกระดึง หวนกลับมา หวนกลับมาอีกครั้ง ประโยคนี้มันก้องอยู่ในหัวว่าต้องมาที่นี้อีกให้ได้ ผมเคยได้ยินเรื่องเหล่าเกี่ยวกับคุณยายวัย 72 ปี เดินขึ้นภูกระดึงทุกปีเป็นเวลาเกือบ ๆ 60 ปี คุณยายบอกว่าการขึ้นภูกระดึงของยาย แต่ละครั้งมันมีเรื่องราวที่แตกต่างกันไป " ยายขึ้นภูกระดึงครั้งแรกตอนอายุ 17 ปี ตอนนั้นขึ้นมากับพ่อและแม่ การขึ้นมาครั้งนั้นมันทำให้ได้ทำอะไรที่ยายไม่เคยทำ ได้ปีนก้อนหิน ได้กลิ่งลงบันได ได้วิ่งหนีช้าง ได้กินแตงโมที่อร่อยที่สุดในโลกและอีกหลาย ๆ อย่าง ทำให้ยายบอกกับตัวเองว่า 1 ปี ต้องขึ้นมาเหยียบบนภูกระดึงให้ได้อย่างน้อยสักครั้ง และหลังจากนั้นมายายก็ขึ้นมาเรื่อย ๆ ทุกปี ๆ จนมาถึงวัยรุ่นช่วงอายุประมาณ 25 ปี ยายพาแฟนขึ้นมาดูความสวยงามของพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่นแฟนยายชอบมันมาก พระอาทิตย์สีส้ม มีเมฆหมอกเหมือนมีทะเลสีขาวอยูรอบ ๆ ตัว สายลมเย็น ๆ พัดลอดผ่านเข้าไปในช่องว่างของผ้าผันคอแล้วไปกระทบกับผิวกายของยายทำให้ยายหนาวสั่นไปทั้งตัว มีเพียงแต่ความรู้สึกของยายที่อบอุ่นอยู่ตลอดเวลาเมื่ออยู่ใกล้กับคนที่ยายรัก ยายจำประโยคหนึ่งที่แฟนยายเคยพูดไว้ได้ว่า " พระอาทิตย์ขึ้นมันคือการเริ่มต้นใหม่ของทุกๆ เช้า " ตาสองคู่จ้องมองไปทางพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นและมือสองข้างของเราสองคนก็โอบกอดให้ความอบอุ่นแกกันละกัน เราสองคนสัญญากันไว้เหมือนที่ยายสัญญากับตัวเองว่าจะต้องขึ้นมาภูกระดึงด้วยกันอย่างน้อยปีละครั้งให้ได้ ยายไม่มีวันลืมบรรยากาศและเรื่องราวรอบ ๆ ตัวที่เกิดขึ้นในวันนั้นแน่นอน และหลังจากนั้นเราสองคนก็ขึ้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่นทุกปี จนมาถึงวันหนึ่ง... วันที่แฟนของยายจากโลกนี้ไปด้วยวัยชรา คำสุดท้ายที่เขาพูดกับยายไว้ก็คือ ... " อย่าลืมพระอาทิตย์ขึ้นนะ " และหลังจากนั้นยายก็ทำตามสัญญาจนมาถึงปัจจุบันนี้ อายุ 72ปีแล้วคงคอยมองพระอาทิตย์ขึ้นทุก ๆ ปีเหมือนเดิมอย่างที่ตั้งใจไว้ " การหวนกลับมาเพื่อทำในสิ่งที่ตนตั้งปณิธานไว้ยิ่งสัญญากับคนที่เรารักเอาไว้ ผมว่ามันยิ่งใหญ่มาก ๆ เลยนะ การหวนกลับมาครั้งนี้ของผม ผมไม่ได้ตั้งปณิธานว่าจะขึ้นมาทุก ๆ ปีเหมือนคุณยายหรอก แต่ผมตั้งปณิธานไว้ว่าถ้ามีโอกาส ผมจะพาคนที่ผมรับไปในที่ที่สวยงาม ในแบบที่ผมและเขาคนนั้นชอบเหมือนกัน อยากทำแบบนั้นในทุก ๆ ครั้งที่มีโอกาส... ------------------------------------- ติดตามผลงานที่ Facebook : แบก รถ เที่ยว Youtube : แบก รถ เที่ยว IG : ______tar_____ . . . . ติดต่องาน เพจ : แบก รถ เที่ยว FB : Anucha Chumphoosaeng IG : ______tar_____ Tel. 098-6659655 #ภูกระดึง #เลย #เที่ยวภูกระดึง

แบก รถ เที่ยว EP.2 เพื่อนรักที่ภูทับเบิกที่เที่ยวสุดฮิต ชมทะเลหมอก , ไร่กะหล่ำปลี พร้อมกับมิตรภาพดีๆ หลังจากพี่เรียนจบมัธยมพวกเราต่างก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเอง แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่เราไม่ลืมคือมิตรภาพเพื่อนแท้ เขาว่ากันว่าเพื่อนที่ดีที่สุดคือเพื่อนที่เรียนด้วยกันตอนมัธยมมันจริงนะสำหรับผม หลังจากนั้น 5 ปี พอเรียนจบพวกเราก็นัดเจอกันและมีอีกสิ่งนึงที่เราสัญญากันไว้คือไปเที่ยวภูทับเบิกด้วยกันถึงแม้จะเป็นคำสัญญาตั้งแต่สมัยมัธยมแต่พวกเราก็ยังจำได้ดี ความสุขในวัยเด็กกลับมาอีกครั้งเมื่อเราเล่าถึงวันเก่าๆสมัยมัธยม สร้างรอยยิ้มและความทรงจำที่ดีในทริปนี้เป็นอย่างมาก สำหรับ ภูทับเบิก นั้นเป็นชื่อของหมู่บ้านที่ชื่อ หมู่บ้านม้งทับเบิก โดยเป็นหมู่บ้านชาวเขาเผ่าม้ง เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งมีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,768 เมตร บนภูเขาสูงของจังหวัดเพชรบูรณ์ ในตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า และห่างจากตัวอำเภอประมาณ 40 กม. และห่างจากตัวจังหวัดเพชรบูรณ์ประมาณ 100 กม. ชาวม้งที่นี่มีอาชีพทำการเกษตรเป็นหลัก พืชผักที่มีการปลูกมากที่สุด ก็คือกะหล่ำปลี ซึ่งมีการจัดสรรที่ดินทำกินสำหรับการปลูกกะหล่ำปลีหลายพันไร่บนยอดเขาสูง ทำให้ในช่วงฤดูฝน มีกะหล่ำปลีผุดขึ้นละลานตาเต็มภูเขา โดยใน เฉพาะในช่วง เดือนกรกฎาคม - สิงหาคม และช่วงเดือน ตุลาคม-พฤศจิกายน ของทุกปี ส่วนในช่วงหน้าหนาว ที่เที่ยวก็จะมีดอกนางพญาเสือโคร่งบานเต็ม ภูทับเบิก ให้ไปถ่ายรูปกัน #เพชรบูรณ์ #แคมปปิ้งหน้าฝน #ผาหัวสิงห์ #เที่ยวภูทับเบิก#เที่ยวไทย #เขาค้อ #วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว#ผาหัวสิงห์